REISVERSLAG  SPONSORWANDELING  OHRID-MEER

Na vele voorbereidingen is dan eindelijk de grote dag aangebroken van onze sponsorwandeling rondom het meer van Ohrid. Slavica, Rensina, Biljana en Jessica hebben zich er zeer op verheugd, op deze sportieve manier iets positiefs voor Macedonië te kunnen betekenen

Op dinsdag 9 november is de start. Jammer genoeg giet het van de lucht, maar desondanks loopt een grote groep met ons mee tot Struga, de eerste stop. Onder ons bevinden zich de Nederlandse Ambassadrice, mw. Simone Filippini en de burgemeester van Struga, dhr. Merko.

Onder een groot fluitconcert van oranje voetbalfluitjes vertrekt de hele groep, begeleid door de pers, die t.v. opnames gaat maken. Het meer van Ohrid is prachtig, maar vooral het hemelwater speelt ons flink parten. Doornat arriveren we na 2 uurtjes dan ook in Struga, waar wij gelukkig een heerlijke lunch krijgen aangeboden door de burgemeester. Met een glaasje traditionele rakija worden we weer enigszins warm.

Daarna is de volgende etappe aan de beurt, van Struga naar Ohrid, ruim 15 km verder. Nog steeds is het niet droog, maar we houden de moed met Nederlandse en Macedonische liedjes er in. Om 15.30 uur arriveren we dan eindelijk aan het begin van Ohrid. Daar worden we onder applaus hartelijk verwelkomd door de jeugd van het Rode Kruis. Zij lopen met ons mee door de hele stad naar het centrale plein aan de haven. Daar reiken we een paar meegebrachte cadeau’s uit, tulpenbollen in de Macedonische kleuren rood en geel. Daarna krijgen we een heerlijk glas thee-met-rum aangeboden door de zus van Biljana, die in het centrum van Ohrd een restaurantje heeft. Welgemoed leggen we de laatste kilometertjes af naar Biljana’s huis, waar wij de eerste overnachting hebben en waar we bij de kachels onze kleding en schoenen kunnen drogen.

WOENSDAG  10 NOVEMBER

Na ons ontbijtje stappen we naar buiten én…het is DROOG, heerlijk. Zo wordt de wandeling een stuk leuker. Een heel eind kunnen we langs de oever van het meer lopen, maar op een gegeven moment moeten we toch de weg op. Rustig lopen we verder en na een paar uurtjes is het tijd voor een kleine versnapering, we strijken neer in het oude vissersdorpje Pestani, dat ’s zomers veel toeristen herbergt, maar waar nu bijna alle restaurantjes gesloten zijn. We kunnen toch ergens terecht en tijdens onze koffie met een tosti krijgen we gezelschap van een klein hondje, dat meteen door de restauranthouder “Lepotica” = schoonheid ,gedoopt wordt. Bij het verder wandelen gaat het beestje mee en is onder géén beding over te halen om terug te keren. Zo lopen er nu 5 dames rondom het meer. Aangekomen in Trpejca, eveneens een oud vissersdorpje, worden we hartelijk ontvangen door onze gastvrouw voor deze overnachting. Mw. Mira Stojanoski verhuurt ’s zomers haar huis aan toeristen en wij mogen daar nu ook gebruik van maken. Ook verzorgt zij voor ons een heerlijke maaltijd, begeleidt door huisgemaakte wijn. Dat gaat er graag in. Hondje Lepotica besluit om lekker voor de buitendeur te slapen en ons zodoende goed te bewaken!

DONDERDAG  11  NOVEMBER

Wederom goed op tijd vertrekken wij voor de volgende étappe. Lepotica is blij, dat ze ons mag begeleiden, maar wij maken ons enigszins zorgen, hoe het verder moet. We weten immers niets af van de omstandigheden in Albanië, en hoe moet het bij de grens?? We hebben inmiddels al wel plannen gesmeed om haar mee naar Nederland te nemen…nou ja, rustig verder lopen en afwachten maar. In het volgende dorpje, Ljubanista, worden we op de koffie verwacht door een goede vriendin van Biljana. We worden hartelijk verwelkomd met …rakija, het traditionele welkomstdrankje, koffie, en heerlijke zelfgebakken mekitsi (een soort platte oliebollen).Máár.. nog veel mooier is het, dat ook ons hondje Lepotica (spreek uit : Lepótietsa). Hier ook van harte welkom is. De heer des huizes, Mile, is op slag weg van haar, zodat onze problemen meteen worden opgelost, ons hondje mag daar blijven wonen en krijgt een heel goed onderkomen, daar zijn we zeker van!

Na de koffie snel weer op weg, want nu moeten we naar de grens met Albanië. Door een zeer vriendelijke Macedonische grenswachter worden we begeleid door een hek, zodat we snel bij de grens arriveren en niet nog een hele hoge klim hoeven te maken. Dan zijn we ineens in Albanië. De weg is prima, netjes geasfalteerd, we lopen vlak langs de oever van het meer, zelfs keurige trottoirs bij tijd en wijle. Na een paar uurtjes bereiken we Pogradets, de eerste stad in Albanië, waar we een overnachting hebben gepland. Gelukkig zien we een groot en mooi hotel, waar we onze intrek nemen. Het is (naar onze begrippen dan) erg goedkoop, € 25  per 2-persoonskamer, incl. ontbijt. Ook de badkamers zien er goed uit, tot we erachter komen dat in de ene kamer het toilet niet doorspoelt. We krijgen een andere kamer, daar is het toilet oké, maar de douche spuit alle kanten op…ach ja, je kunt niet álles hebben. De maaltijd nuttigen we op onze kamer, brood met kaas, worst, fruit enz. en we hebben het reuze gezellig, want Rensina blijkt heel mooi te kunnen zingen én ook nog te acteren!

VRIJDAG   12  NOVEMBER

Dit wordt alweer de laatste dag!

Vroeg uit de veren en na een eenvoudig ontbijtje lopen we al om 8.00  uur op straat. We volgen zo goed mogelijk de oever van het meer, maar al gauw verandert de omgeving in een fabriekerig geheel. Ouwe fabriekjes, onduidelijke terreintjes, de weg gaat over in een smalle weg, die gebruikt wordt als snelweg, want in Albanië trekt men zich niets aanvan snelheidslimieten (als die er al zijn ). Daarom gaan we maar áchter de vangrails lopen, in ganzenpas.Op een gegeven moment stuiten we op een spoorlijntje, navraag leert ons, dat de trein pas om 13.00  uur langstuft en zo wandelen we maar over de rails, in kadans op de bielzen. Rondom 12.30  uur vinden we een restaurant aan het meer, waar we een snelle maaltijd nuttigen met lekkere salades en patatjes. Daar gaat de trein! Op de foto en weer verder lopen, want we zijn er nog lang niet. Zo komen we langzamerhand in de buurt van Lin, een stadje dat heel dichtbij Radozda ligt, maar waar geen grensovergang is. Dus moeten we een heel eind de bergen in om naar Kafasan te lopen, waar wel een grensovergang is. Na beraadslaging besluiten wij, dan maar een eindje dwars door de bergen te gaan, want langs een drukke snelweg lopen vinden wij niet aantrekkelijk. Ook maakt deze weg vele slingers, waardoor onze afstand aanzienlijk wordt vergroot. Dus, gevraagd aan een paar oudjes, die ons het beginpad achter een klein dorpje wijzen. Dat is erg leuk, heerlijk door de natuur vervolgen wij onze weg, maar na een tijdje wordt het pad steeds onduidelijker, totdat er geen pad meer te bekennen is. Hoog boven ons zien wij de grote weg lopen en we richten ons daar maar op. Klimmen, dalen, klauteren, zo vorderen we stukje bij beetje. Eindelijk, na een heel steile klim met gemene prikkelbosjes, staan we ineens op de grote weg. We constateren, een heel eind te hebben afgesneden en dan gaan we weer. Na anderhalf uur bereiken we de grens van Kafasan! Omdat het inmiddels donker is en de afstand naar Radozda nog te groot , nemen we voor het allerlaatste stukje een taxi. Bij het begin van het dorp stappen we uit om toch lopend binnen te komen. We worden door de hele jeugd onthaald met applaus! En in het dorpscafé staat een geweldige maaltijd klaar, die de vrouwen hebben klaargemaakt!

Met grote tevredenheid kunnen wij terugkijken op een prachtige tocht met een prachtig doel! Niet alleen hebben we het hiermee mogelijk gemaakt om de jeugd een goed clubhuis te bieden, maar ook heeft deze actie veel positieve na-effecten voor het gehele dorp gehad. Zo heeft de jeugd een grote schoonmaakactie gehouden, die elk jaar herhaald gaat worden, is de dorpsbevolking bewust geworden van hun eigen mogelijkheden, staat het dorp nu ook in de aandacht van de burgemeester van Struga, kortom, dit werkt positief door op het hele dorp!

HIERBIJ WILLEN WIJ ONZE GROTE DANKBAARHEID BETUIGEN AAN ÁLLE SPONSORS DIE ONS HEBBEN GESTEUND EN DAARDOOR DIT PROJECT HEBBEN MOGELIJK GEMAAKT

( inmiddels kunnen we melden, dat het dak al helemaal vernieuwd is, dat de ramen en deuren vóór de winter netjes hersteld zullen worden en dat er een betonnen vloerplaat gestort gaat worden. De plaatselijke kerk zal hierbij haar steentje bijdragen).

wp7da6c330_0f                 wp7ad70bda_0f                 wp48458d40_0f

wp0e26255b_0f                 wp1a6d2766_0f