Een ziekenwagen voor Ohrid.

Met de belofte, dat het Gradska Bolnica ziekenhuis de helft van de kosten op zich neemt, gaat Jan op zoek naar een tweedehands ambulance. Omdat de herfst nadert en de winter niet de goede tijd is om een ziekenwagen naar Macedonië te brengen, besluiten wij om de aankoopsom voor te schieten. En in september 1993 staat een mooie witte Mercedes voor onze huisdeur.

wp011cb658

een ziekenwagen voor Ohrid

Het Nieuwsblad van het Noorden schenkt er aandacht aan en Wilde Ganzen zegt toe de opbrengst  van onze inzamelingsactie te willen verdubbelen. De verzoekbrieven tot financiële steun zijn de deur uit en met een goed gevulde ziekenwagen, voorzien van exportkenteken en papieren rijden Jan en ik weg. We ervaren de Duitse Höflichkeit voor een ambulance als bijzonder aangenaam, we  krijgen steeds voorrang en genieten daar zeer van.  De inhoud van de wagen is niet interessant. Wel zitten er massa’s krukken, duizenden injectienaalden en 60 paar kleine kinderschoentjes in, gekregen via een crèche in Smilde.

Onze eerste stop is bij een Raststätte in de buurt van Essen. De directeur van Palair Macedonian heeft vergeten ons de gratis terugreistickets op te sturen. Deze worden nu op de ontmoetingsplaats op het dak van de ambulance uitgeschreven. In Zwitserland logeren wij in het hotelletje, waar we vorig jaar ook geweest zijn .Onze komst veroorzaakt consternatie, want de ziekenwagen doet zieke gasten vermoeden! Bij de grensovergang met Italië bij Como- Chiasso, vertrouwt de douane ons niet. Hij vermoedt sigarettensmokkel en opent een verscholen vloerluik. Helaas … daar zitten de kinderschoentjes in en enigszins spijtig laat hij ons gaan.

In de buurt van Ancona besluiten wij een caravan  te gaan huren. In een gids staat, dat zoiets voor 1 nacht mogelijk is, dus vraag ik de receptie, wat een caravan voor 1 nacht kost. Dit veroorzaakt een onbedaarlijk gelach. Niet begrijpend herhaal ik mijn vraag, waarna de dames het niet droog houden en de chef erbij halen. Het verhaal wordt hem in het Italiaans gedaan en ook hij barst in een schaterlach uit. Hij legt ons uit, dat de dames slechts Engelse  standaardzinnen kennen en mijn vraag om een caravan voor 1 nacht verkeerd begrepen hadden. Ze meenden dat wij de ziekenwagen onze caravan noemden en dat was zo gek! Zoiets hadden ze hun hele loopbaan nog niet meegemaakt. Wij vonden het ook leuk en zo kon het gebeuren dat de chef ons een bungalowtje met volpension aanbood, als humanitair gebaar van zijn kant.

wpce2beccc

In de buurt van de havenstad Brindisi hebben wij een paar nachten bij vrienden gelogeerd. Ook hen heeft Jan de stuipen op het lijf gejaagd, door voor de ingang van hun landgoed de sirene te laten afgaan. We bezochten hun ouders, die een trullo, een 17e eeuws kegelvormig bouwwerk bewonen. Dit soort huizenbouw komt  in de landstreek Puglia veel voor. Bouwde je van stenen in 1 nacht zo’n puntmutshuisje en kringelde de volgende ochtend rook uit de schoorsteen, dan mocht je daar blijven wonen. Later breidde men uit, door nog enkele bouwsels erbij te zetten, voor de dieren en voor de landbouwwerktuigen.

 

In Brindisi schepen wij in om de Adriatische Zee naar Griekenland over te steken en onze gastheer, die elke douanier kent, zorgt ervoor dat wij als eerste aan boord mogen. Aangekomen in Igoumenitsa  wordt Jan door een vriendelijke, maar zeer besliste douane erop gewezen, dat op de bestemmingspapieren van de ziekenwagen “Ohrid-Macedonië” staat en dat dit niet kan. Hij voorspelt grote problemen in Niki, de Griekse grensovergang met Macedonië. Dom van ons, we hebben de papieren van de garage helemaal niet meer ingezien!
De man zet een groot stempel met Former Yugoslavian Republic of Macedonia (FYROM) over de gewraakte tekst. Natuurlijk ziet de douane in Niki dit meteen. Hij heeft niets te doen, het verkeer ligt nog steeds stil en het machtsspelletje begint weer. Er ontbreken papieren, meent de man der wet. Welke, weet hij niet te melden. Hij zucht eens diep en gaat gewichtig in een boek iets nazien. Jan noemt de landen op, waar de papieren niet ontbraken, zoals Duitsland, Italië, allemaal EG nietwaar? Griekenland is EG, dus waar ligt het verschil? Zelfs het niet aangesloten Zwitserland zag geen beletsel. Voordat wij de reis zijn begonnen, heb ik gebeld met het hoofdkantoor van de EG te Brussel, om eventuele moeilijkheden aan de Griekse grens het hoofd te kunnen bieden. Ons is toen aangeraden om vooral het telefoonnummer van de Nederlandse consul te Thessaloniki, de hoofdstad van Grieks Macedonië, mee te nemen om in geval van nood te kunnen bellen. Op de vraag of wij even met de consul mogen bellen, reageert de man als door een wesp gestoken en zet snel het benodigde stempel. et werkt dus…merken wij verbaasd op.

De directeur van het Gradska Bolnica staat ondertussen al uren lijdzaam aan de Macedonische kant van de grens op ons te wachten en sluit verheugd Jan in zijn armen.(Mij niet, want Jan kan wel eens jaloers worden). “Deze ambulance is nieuw” prijst hij de 6 jaar oude wagen. “Voor Macedonië is deze wagen als een vliegtuig”, voegt zijn meegekomen zoon eraan toe, “Snel en veilig kunnen wij nu spoedgevallen naar Skopje overbrengen”.

wp656cb46c

Nu vindt de Macedonische douane het nodig om zich in de feestvreugde te mengen en verlangt 4000 DM cash van de directeur. Anders mag de wagen niet mee… Op de vraag waarom, antwoordt de man der wet, dat de directeur wel eens de motor eruit zou kunnen slopen voor eigen gebruik. Dus is statiegeld verplicht. Het chassisnummer wordt gezocht. De directeur is nu witheet en belt naar een bevriende douanebeambte in Ohrid.Deze overtuigt de wantrouwende man van de onkreukbaarheid van de directeur en dan mogen we doorrijden.

De weg voert door de bergen en het is nu best oppassen geblazen. Er is wel minimaal autoverkeer want er is nog steeds een Griekse blokkade en er is geen brandstof. Maar juist daardoor  rijden er wel veel boerenkarren, bespannen met paarden of ossen die zonder verlichting ineens voor ons opdoemen in het duister. Maar de dokter is kwaad en zet de sokken erin. Gelukkig weten wij de weg.

In Ohrid wordt de aanwinst in de garage gezet. Als wij de volgende dag bij het stadsziekenhuis komen, staat de ambulance al schoongewassen en glimmend te wachten. Wij rijden nu voor het laatst met de ambulance en brengen de spullen naar het Orthopedisch ziekenhuis. Ze zouden  er ook graag eentje ontvangen, maar operatie instrumenten hebben de allerhoogste prioriteit. “Dan kunnen wij weer werken”, verzucht het hoofd van de O.K.

wpfcb5ef3bOnder het toeziend oog van een volkstoeloop en TV camera’s wordt de ziekenwagen officieel aangeboden. Er volgen interviews en menig glas wordt geheven.

We hebben een gezellige tijd in Ohrid. We  knopen er een week vakantie aan vast. Het is warm weer en we genieten er nog even van, want in Nederland schijnt het slechts 13° te zijn.

We bezoeken onze “oude” vrienden en horen hoe moeilijk het leven is. Als je werkeloos bent, moet je van 150 DM  p.m. met een gezin rondkomen .Dat is te weinig om van te leven en dus probeert iedereen erbij te klussen om extra uitgaven te kunnen bekostigen. In overleg met de receptie wordt een lijst gemaakt van personeelsleden, die kleine kinderen hebben. De 60 paar schoentjes zetten we op de balie en als we een half uur later het hotel verlaten is de balie leeg.

Een andere Nederlandse hulporganisatie in gezelschap van de Macedonische staatssecretaris van Gezondheidszaken arriveert in hotel Metropol. Die avond maken wij kennis met de staatsecretaris, die ons bij haar aan de tafel uitnodigt. De Nederlanders zijn zich aan het oriënteren hoe ze het best hulp kunnen verlenen aan instellingen en zijn onder de indruk van de slechte situatie van de psychiatrische ziekenhuizen, die zij bezocht hebben .De volgende dag meldt de receptie, dat er bezoek voor ons is. Tot onze verwondering meldt zich een zekere dominee Jan Cremer, legerpredikant van “onze jongens” in Bosnië en Kroatië. Hij is een weekje met verlof in het rustige, pittoreske Ohrid en hoort dat een stel Assenaren een ziekenwagen gebracht heeft voor het stadsziekenhuis. Daar wil hij het zijne van weten en daarom komt hij ons nu bezoeken. De verrassing wordt des te groter, wanneer hij ons vertelt dat hij in zijn dagelijks leven legerpredikant van het garnizoen te Assen is en in Veenhuizen woont! Onze vriend de uroloog komt er ook bij, met zijn vrouw en al pratend eten we gezellig met elkaar. Zo loopt deze missie plezierig ten einde.
Uitgerust en voldaan vliegen wij terug naar Nederland. Weer een klus volbracht!

wpb284ab4f

Het pittoreske havenfront van Ohrid (1993)