Caledar

juni 2019
M D W D V Z Z
     
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Het grote werk…soms een thriller.

“Gaan jullie binnenkort weer naar Macedonië?” Deze vraag wordt ons vaak gesteld.
”Geweldig dat jullie dit zo lang volhouden!” volgt hier dan op.

De jaarlijkse bezoeken aan Macedonië houden in, dat wij zeer vermoeid terugkomen, maar het grote werk gebeurt hier, in ons eigen landje. Als wij menen dat er een rustige periode aanbreekt, hebben wij het altijd fout. Rond de Kerst en meteen na de jaarwisseling, hebben wij wel eens een week dat er niets moet. Maar meestal volgt de ene aanbieding van apparaten na de andere, waarna wij gaan informeren of er behoefte bestaat aan het aangebodene. Behalve veel schrijfwerk, is er het ophalen, opslaan en niet te vergeten het verpakken en adresseren. Dan de financiën rond zien te krijgen voor het vervoer, enz. enz.

Het is begin oktober 2006 als er weer een transport geladen moet worden. Deze keer bij het Acad.Ziekenhuis Maastricht, waar nieuwe nachtkastjes aangeschaft zijn en wij net zoveel oude mogen hebben als er in de vrachtwagen kunnen. De chauffeur van Defensie, die ons al jaren helpt, heeft een dag verlof genomen. Hij neemt, behalve een wagen vol apparatuur, ook een vriend mee en rijdt voor dag en dauw naar Maastricht.

Wij vertrekken al een paar dagen eerder, omdat de door ons meegenomen, fysio-apparaten bij Enraf-Nonius in Brunssum (gratis) getest moeten worden.

Wij logeren (met de hotelbon) in het Golden Tulip-hotel te Heerlen. Het laden gaat voorspoedig; Jan en ik rijden nachtkastjes af en aan naar het laadperron, terwijl onze vrienden met hulp van de chauffeur de kastjes opstapelen. De oude nachtkastjes zien er nog zo mooi uit, dat we ons bijna vergissen. De nieuwe staan, samen met de oude in de gangen, dus is het oppassen geblazen. Het is middag als we naar een expeditie rijden bij het vliegveld Aken-Maastricht, waar de vrachtpapieren in orde gemaakt en betaald worden. De douane blijkt niet aanwezig te zijn en het duurt uren voordat hij komt. En als hij er dan eindelijk is, gelast hij dat alles uitgepakt moet worden! De wet is strenger geworden, legt de ambtenaar uit. Als wij eens wisten wat er soms in de vrachtwagens aan verboden zaken gestopt wordt!!!

Terwijl wij (onze hulpen zijn allang op weg naar het Noorden) ons afvragen hoe dit nu moet (Jan mag niet meer tillen en ik voel er niets voor), maakt Jan duidelijk dat wij geen handel drijven, maar slechts humanitaire hulp verlenen en dat de inhoud overwegend uit nachtkastjes bestaat. De chauffeur maakt een deel zichtbaar en de douaneman is tevreden. Dan krijgt de chauffeur een plastic tas van ons met broodjes, fruit en wat drinken.,waarna hij koers zet richting Duitsland en wij naar ons hotel, om de volgende ochtend huiswaarts te keren.

Als in november de contactman van de Asser kazerne vraagt, of Macedonische ziekenhuizen belang hebben bij bureaus, p.c. tafels, kasten en bureaustoelen, aarzelen wij met het geven van een antwoord. Natuurlijk kan de Med. Revalidatiekliniek (kortweg Zavod genoemd) alles goed gebruiken. Hun meubilair is meer dan 50 jaar oud, dus geen punt..Maar wie gaat dit transport betalen? Deze vraag leggen wij aan de directeur van de kliniek voor. Deze betrouwbare, ijverige man belooft om sponsors te gaan zoeken en verzekert ons dat het allemaal goed komt, dus nemen we het aanbod aan.

De meubels worden gefaseerd in een Defensieloods te Oudemolen geplaatst, waar wij gebruik van mogen maken.. Ondertussen zijn in Macedonië verkiezingen gehouden, waarbij de nationalisten gewonnen hebben. Zoals gewoonlijk worden andere directeuren aangesteld (andere partij aan het bewind, dan volgt dit op alle niveaus en bij alle ziekenhuizen), zo ook in de Zavod .Het eerste bericht dat wij ontvangen, geeft aan dat de Zavod de transportkosten niet zal dragen. Zeg de meubels maar af, luidt het advies. De loods staat al aardig vol en het is zonde dat deze spullen verschroot moeten worden, terwijl ze zo’n goede bestemming zouden krijgen!
We beraden ons hoe we dit probleem op zullen lossen.

De situatie in Negorci is rampzalig

De situatie in Negorci is rampzalig

Er komt een smeekbede bij ons binnen. Of wij s.v.p. aan lakens en pyjama’s kunnen komen! In het psychiatrisch ziekenhuis Negorci slapen de patiënten tussen de gaten in de versleten lakens en laat de familie na om voor pyjama’s te zorgen. We organiseren een inzamel actie in de Adventskerk, die een enorm succes wordt.

Een zakenman in Hoogeveen, die regelmatig een transport met bouwmaterialen voor Macedonië organiseert, neemt de honderden pyjama’s en lakens mee en zo komt het dat voor de Kerst alles al in Negorci in gebruik genomen wordt. Of wij voor deze kliniek aan 150 bedden kunnen komen, is de volgende.vraag. Foto’s van de huidige bedden tonen aan, dat de situatie daar rampzalig is. Maar 2 transporten betalen (totaal € 6000) gaat ons budget ver te boven.. Waar halen we trouwens 150 gewone bedden vandaan?

Nee, het is onmogelijk en we leggen dit probleem, hoe ernstig ook, naast ons neer.

Als het februari is en de voorraad meubilair gestaag groeit, biedt de kazerne ons 70 bedden, matrassen + kussens aan. De Nederlandse jongens worden gemiddeld te lang om in bedden van 2 meter lekker te kunnen slapen, dus worden voor het opleidingsgebouw nieuwe bedden van 2.10 m besteld. Het aanbod is geweldig, maar onze geldzorgen groeien gestaag.

Ik bel maar weer eens met onze luchtmachtkolonel in Den Haag. Wij houden nog steeds contact en hij leeft erg mee met ons wel en wee. Als ik hem over de 2 transporten vertel, stelt hij voor om alles mee te geven met Defensie naar Bosnië. De Nederlandse soldaten vertrekken binnenkort uit Banja Luka, vertelt hij. Er gaan toch lege containers naar toe, om de zaken van de militairen naar Nederland te halen. Wij stellen 2 grote containers (van 12 meter lang) ter beschikking, jullie vullen deze met bedden en meubilair, dan zorgt Defensie dat alles in Banja Luka komt en hebben de Macedonische wagens een flink stuk minder te rijden dan naar Assen en zal dit flink in de onkosten schelen. Dat is de oplossing! Het blijkt voor de Macedonische transporteur geen enkel probleem te zijn om een ritje door Bosnië te gaan maken. Dus dit doen we!!

Een telefoontje van de kazerne gooit alles in de war. Het gebouw waar de bedden staan, bevat asbest. Niemand mag het gebouw meer in en de bedden mogen er niet uit.. Juist als wij berustend besluiten ons erbij neer te leggen, krijgen wij 100 bedden uit Ermelo aangeboden. Probleem opgelost nietwaar? Nee, want kort erna krijgen wij te horen dat de komst van 100 militairen uit Ermelo, die in Assen opgeleid zouden worden uitgesteld wordt. Er zit asbest in het gebouw waar ze ondergebracht worden. De cirkel is rond!

Ik bel weer naar de kolonel in Den Haag, nu om het beddenplan af te zeggen.”Wacht even”, zegt hij, “ik heb juist Hoofd Afstoting op bezoek” en legt hem het probleem voor. “O, zegt het bezoek, “geen probleem hoor!
Ik bied 200 bedden uit Ede aan, die zijn toch overtollig”. Zoals het al 15 jaar gaat, Defensie heeft voor veel problemen een oplossing, ook nu weer en opgelucht maken we plannen voor de belading in Ede. Het hoeft al niet meer, want de volgende dag belt de kolonel op, met de vraag of we de vrijgekomen bedden van de militairen willen hebben uit Banja Luka. Dat is een veel praktischer aanbod en afgesproken wordt, dat de nog aanwezige soldaten zowel de meubels gaan overladen als de bedden inladen! Geweldig!

Op 4 april worden de meubels in de klaarstaande container in Oudemolen geladen. Dat kost menig zweetdruppel, want al worden de stalen bureaus met een heftruc de container in geschoven, de volgende moet -op de kop- erbovenop gezet worden en dat is vreselijk zwaar werk..! De container is helemaal vol, maar alles zit erin. Moe, maar voldaan naar huis gaan. Onze taak zit erop.

Op 10 april komt een chauffeur met oplegger, die de container meeneemt en op weg wil gaan naar Bosnië. De transportlijst is op 4 april door gefaxt naar Defensie en meer hoeven wij niet te doen, wordt ons verzekerd. Zij zorgen voor de douanepapieren en alles is in orde..ja, ja, Dat denken ze…!

Die ochtend van de 10e worden wij al vroeg gebeld door de chauffeur, die vraagt waar de papieren zijn. Navraag leert, dat die aan een andere chauffeur meegegeven zijn, die op dat moment met verkeerde papieren in de buurt van Nijmegen bij de douane staat. De chauffeur belt nog enkele malen, met vragen waar wij geen antwoord op weten en we zijn blij, als hij die avond belt dat hij door Duitsland rijdt en op weg is naar de parkeerplaats, waar hij nog 14 vrachtwagens zal treffen. Allen op weg naar Bosnië, alwaar ze de 12e aankomen in Banja Luka. Op vrijdag de 13e zijn de, door ons bestelde Macedonische vrachtwagens aangekomen op de Nederlandse “Base Unis Factory” en rijden deze trucks na belading weg richting de “autoput”. Onze contactpersoon aldaar mailt, dat alles in de wagens zit en dat zij blij zijn dat de klus geklaard is.